Toen het inloopspreekuur van Filomena voor het eerst zijn deuren opende, was Suzanne de eerste die binnenstapte. Voor haar was die stap allesbehalve vanzelfsprekend. Jarenlang leefde ze met geweld en controle binnen haar relatie en probeerde ze haar kinderen te beschermen. Terugkijkend werd die eerste stap naar binnen het begin van een ander leven.
Suzanne is moeder van twee kinderen. Jarenlang leefde zij in een situatie van intieme terreur. Er was sprake van verschillende vormen van geweld en controle, waaronder emotioneel, financieel, fysiek en seksueel geweld. Zelf had ze lange tijd geen woorden voor wat er thuis gebeurde. “Ik ging steeds meer op mijn tenen lopen om conflicten te voorkomen en de kinderen veilig te houden. Tegelijkertijd probeerde ik naar buiten toe de schijn op te houden. Ik schaamde me en was heel bang dat ik mijn kinderen kwijt zou raken als ik zou vertellen wat er thuis aan de hand was.”
Uiteindelijk vertelde Suzanne voorzichtig aan een vriendin wat er speelde. Zij werkte bij Veilig Thuis en moedigde haar aan om hulp te zoeken. Kort daarna escaleerde de situatie thuis. Haar vriendin vertelde haar over het inloopspreekuur van Filomena dat op dat moment net van start ging en bood aan met haar mee te gaan. “Op dat moment had ik nog nooit van Filomena gehoord. Zij was echt mijn stok achter de deur.”
De stap naar binnen
Om naar Filomena te kunnen gaan, vertelde Suzanne thuis dat ze een afspraak bij de oogarts had. Samen met haar vriendin reed ze naar het inloopspreekuur. “Ik vond het doodeng. Ik had buikpijn en mijn benen voelden heel zwaar. Die autorit ernaartoe duurde voor mijn gevoel ontzettend lang.”
Eenmaal binnen kwam het gesprek langzaam op gang. Suzanne vond het moeilijk om mensen te vertrouwen en vertelde in eerste instantie niet alles. Sommige ervaringen waren te moeilijk om direct onder woorden te brengen of gingen gepaard met schaamte. Toen haar toenmalige partner tijdens het gesprek contact met haar zocht, werd er direct met haar meegedacht. De medewerkers benadrukten dat ze haar telefoon aan kon houden en de berichten gewoon kon beantwoorden. Ze gaven haar de ruimte om te reageren en zagen tegelijkertijd hoeveel spanning het contact bij haar opriep. “Ze zagen gelijk wat het met mij deed als hij appte.”
Ondanks alle spanning herinnert Suzanne zich de ontvangst bij Filomena als prettig. Vooral de ruimte waarin het gesprek plaatsvond is haar bijgebleven. Die was ingericht als een huiskamer. “Ik weet nog dat ik de kleuren zo mooi vond.”
Van luisteren naar handelen
Het bleef bij Filomena niet alleen bij luisteren. Samen met Suzanne werd zorgvuldig gekeken wat nodig was om haar en haar kinderen in veiligheid te brengen. Er werd een plan gemaakt en uiteindelijk vertrok Suzanne met haar kinderen naar een veilige opvangplek. De periode daarna was intens en onzeker. Toch bleef het contact met Filomena belangrijk. Ook als er een tijd minder contact was, had Suzanne niet het gevoel dat ze werd losgelaten. Sinds een jaar heeft ze bijna geen contact meer met Filomena, maar ze weet dat ze altijd kan bellen als ze hulp of advies nodig heeft.
Terugkijkend ziet ze hoe bepalend die eerste stap naar Filomena is geweest. “Ik wist dat er iets moest veranderen. Ik kon mijn kinderen nog beschermen, maar dat werd steeds moeilijker. Deze stap heeft voorkomen dat de situatie verder escaleerde.”
‘Het beste cadeau dat je jezelf kunt geven’
Aan mensen die zelf thuis geweld, dreiging of controle ervaren en twijfelen om hulp te zoeken, wil Suzanne vooral meegeven hoe ingewikkeld die eerste stap kan zijn. “Het is heel moeilijk om iemand te vertrouwen, zeker als je wereld heel klein is gemaakt. Maar hulp zoeken is het beste cadeau dat je jezelf kunt geven.”
Hoewel het juridische traject nog steeds veel van haar en haar kinderen vraagt en voor onrust zorgt, kijkt Suzanne positief terug op de stap die ze destijds zette en op wat er sindsdien is veranderd. “Als ik kijk naar mijn leven nu: ik heb weer goed contact met vrienden en familie. Ik heb kunnen ontdekken wie ik ben. Ik kan weer lachen om mezelf en de moeder zijn die ik wilde zijn.”
“Het lijkt misschien uitzichtloos, maar er is een oplossing. En het kan goedkomen, ook als je alles achter moet laten.”